Verslag GK-marathon Breda

Door Guido Maat en Diana Petit

Guido: "Samen met Limburgse Schaatsvrienden Otto Pisters en Diana Petit ben ik zaterdag gestart aan het GK-marathon in Breda. Er stonden huidige en oud A-rijders aan de start, dat betekende al vooraf dat het een snelle wedstrijd zou worden. De loze ronde ging meteen vol van start en ik zat goed achter de A-rijders. Bij het belsignaal voor de start van de wedstrijd ging het direct vol gas. Meteen reden we los van het peloton en na een aantal rondes hadden we het peloton al gedubbeld.
Otto kon helaas niet mee, hij had zich een beetje laten verrassen in de supersnelle loze ronde. De kopgroep reed meteen door om een 2de ronde te pakken en ik kon nog een stukje mee. Er werd wat gespeeld en telkens versneld. Toen er door de A-rijders echt werd doorgetrokken kreeg ik het gaatje van 1m niet meer dichtgereden en bleef ik er tussenin hangen."

Balen
Een aantal anderen was wel mee dus ik baalde. Ik had me terug laten zakken tot het vorige groepje en heb daar in meegereden, hier zat Otto ook in. Al snel bleek een aantal rijders van de kopgroep af te vallen en hadden zich waarschijnlijk opgeblazen en stapten uit de wedstrijd. Toen de kopgroep weer aansloot begon het spelletje opnieuw. Er werd naar elkaar gekeken en de eerste reden op het laatste moment toch nog even weg, maar ik kon mee. Otto zat ook in de groep en werd iedere ronde sterker. Je zag dat hij er in kwam en reed een super 2de helft van de wedstrijd.
Alles kwam weer samen en uiteindelijk werd er plek gemaakt voor de kopgroep. Otto trok voor mij de sprint aan en ik won uiteindelijk de sprint van het peloton, werd in het algemene klassement 4de. Goed teamwork! Otto werd in het algemeen klassement 6de en zette met deze plek een goede wedstrijd neer.

Toch winst
De kopgroep bestond uit senioren en ik ben nog neo-senior en werd dus gewestelijk kampioen bij de neo-senioren. Super blij en een goede voorbereiding op het NK-marathon in Groningen op 1 januari.

Diana: ook een oogje op zelfbehoud
Diana: "Ik heb lang getwijfeld om mee te doen van tevoren, omdat ik eigenlijk niet mezelf mag uitputten nu. Dus een wedstrijd rijden wordt dan bijna per definitie een lastige. Maar aangezien mijn enige concurrente in mijn leeftijdscategorie bij de landelijke marathon meedoet, gaf mij dat mooi de kans om behouden en relaxed mee te doen."  Dus Diana reed met Otto en Guido naar Breda en daar aangekomen was er nog een kleine verrassing: de dames reden tegelijk met de mannen (Vorige jaren reden de dames apart, dat levert een heel ander wedstrijd beeld op, want dan moeten ze zelf koersen). Diana: "Prima, want dan kunnen we gewoon achter de mannen aan, jammer want we worden zo ook in de slipstream mee gezogen, niet helemaal op eigen kracht. En voor mij persoonlijk weer een kleine uitdaging om me niet te veel laten mee nemen in het spel van de heren en het rustig aan te houden."
Het begin was razend snel, de loze ronde was qua snelheid zeker niet zo loos te noemen, maar gelukkig was Diana er nog wel bij ergens midden in het peloton. De eerste aantal rondes gingen behoorlijk rap. Op de helft van de wedstrijd kreeg Diana het wat zwaarder en toen er weer na een aantal rondes een versnelling volgde kon ze net niet meer bijblijven. Diana: "...en gelukkig had mijn directe concurrente me al minstens drie x gelapt, dus geen zorgen daar, haha. Zodoende kon ik enigszins gecontroleerd en niet te diep gaand de wedstrijd uitrijden. Met als mooie meevaller een leuke bos bloemen en een tweede (oh ja, tevens laatste 😂) plek bij de dames masters."