Verslag bezoek aan de Weissensee door Frans Deuss
“Razendsnel stelden we vast dat er een ongekend mooie ijsvloer lag, waar je achter elkaar kon schaatsen met de ogen dicht, want scheuren waren er nauwelijks te vinden en het ijs was zo zwart als de vlag van Nieuw Zeeland. Een inmiddels zeldzaam mooie ervaring voor echte schaatsliefhebbers.”
Van 19 tot 25 januari bezocht een achttal leden van onze vereniging de Weissensee. Dit groepje maakt deze trip al tientallen jaren in enigszins gewijzigde samenstelling. Op onze schaatsbaan zijn we ook wel bekend onder de naam “gele hesjes of gele jasjes” en hebben de afgelopen tientallen jaren als het ware gegrossierd in 200 km kruisjes.
Het vertrek vond plaats op vrijdag 17 januari met acht man in twee auto’s. Aankomst op zaterdag 18 januari tussen 10.00 en 11.00 uur, waarna de allereerste activiteit een ontbijt is bij bakkerij/restaurant Holzer. Direct daarna inchecken in ons pension en enkele korte rondjes op het kleine meer. Als die voltooid zijn wordt het slaaptekort vanwege de nachtelijke rit ingehaald in ons verblijf. Een aantal leden van deze groep start elke dag met een wandeling van een uurtje voordat we aanschuiven aan het ontbijt om 08.30 uur. Op zondag een beetje acclimatiseren; enkele rondjes op het kleine meer.
Maandag startten we met een wandeling en ons kwam ter ore dat op het grote meer geschaatst kon worden. Aangezien die mededeling uit een zeer betrouwbare bron kwam zijn we met de bus richting Neusach ( dat ligt iets verder dan Techendorf ) vertrokken, waar we op het grote meer konden stappen. Razendsnel stelden we vast dat er een ongekend mooie ijsvloer lag, waar je achter elkaar kon schaatsen met de ogen dicht, want scheuren waren er nauwelijks te vinden en het ijs was zo zwart als de vlag van Nieuw Zeeland. Een inmiddels zeldzaam mooie ervaring voor echte schaatsliefhebbers.
Op dinsdag startte Hans voor de 200km, Rian voor 100 en Frans voor 75. Het werden er uiteindelijk 2 x 100 en een keer 75 plus nog 62,5 km voor onze nieuwe meesterknecht Loek.
De woensdag benut om nog eens te proeven van de ervaring op het grote meer. Dat was nog steeds erg indrukwekkend, maar de omstandigheden waren toch iets minder door een wat zachtere toplaag op het ijs. ‘s Middags werden de wandelschoenen aangetrokken om in de ( ski-) alm hut te gaan lunchen.
Donderdag was de dag van de eerste wedstijden en die zijn we gaan bekijken. Na afloop koos een groepje voor een wandeling naar de andere almhut ( Am Hintern Brunnen) en een ander groepje bond de schaatsen weer onder.
Op onze slotdag kozen we in de ochtend voor enkele rustige rondjes op het kleine meer, omdat onze gastheer toelichtte dat het grote meer beter niet meer bereden kon worden. Die conclusie hadden we zelf ook al getrokken. Bij enkele schaatsers uit Nederland won de nieuwsgierigheid het echter van het verstand en de angst en die hebben uitvoerig aandacht gekregen in de kranten en op tv; gelukkig met goede afloop.
Op zaterdagmorgen werd de thuisreis weer aanvaard, welke redelijk voorspoedig verliep.De foto’s bij dit artikel geven wat extra informatie en indrukken en behoeven geen nadere toelichting.
“ De gele hesjes “ van De Limburgse Schaatsvrienden