Limburgse Schaatsvrienden op de Weissensee

Na een lange winter hard trainen op het kunstijs bij Laco Glanerbrook, is een schaatsreis naar de Weissensee voor veel Limburgse Schaatsvrienden het hoogtepunt van het seizoen. Eén van hen is Esther, die dit jaar voor het eerst meeging naar het Oostenrijkse meer. Het werd een fantastische ervaring! Hier haar verslag.

 

Een prachtig meer met glad, zwart ijs tussen de besneeuwde bergen. Dat is zo ongeveer hoe het eruit moet zien op de Oostenrijkse Weissensee. Na jaren dromen, nam ik dit jaar eindelijk de stap om mee te gaan naar Oostenrijk voor het ultieme natuurijsgevoel. Tijdens de pannenkoekenavond aan het begin van het schaatsseizoen kwam het schaatsen op de Weissensee ter sprake. Al snel waren de mailadressen uitgewisseld en werden er plannen gesmeed voor een reis naar Oostenrijk.

Begin februari was het zover. Na een uitgebreide voorbereiding en een lange dag reizen,  kwam eindelijk de Weissensee in zicht. Het 930 meter hoog gelegen meer zag er alleen niet helemaal uit zoals voorgesteld: geen prachtig glad, zwart ijs, geen besneeuwde bergen. In plaats daarvan grauwe bewolking en grijs, papperig en bobbelig ijs. Maar niet getreurd, wij kwamen om te schaatsen, dus we gingen schaatsen. Nog geen half uur na aankomst stonden we al op het ijs. En jawel, we konden zelfs onder de brug door naar het grote meer, iets wat slechts een keer in de paar jaar schijnt te kunnen! Dus hup, er onderdoor het grote meer op. Maar oef, wat was het ijs slecht. En wat kostte het veel moeite om daar op voort te bewegen. Het was geen schaatsen meer te noemen. Toen het daarbij ook nog begon te regenen en te schemeren besloten we, na een kleine 20 kilometer harken, het ijs maar te verlaten. Morgen beter.

Maar nee, toen we de volgende ochtend ontwaakten, bleek er een dik pak sneeuw te zijn gevallen. En het sneeuwde nog steeds. Schaatsen was deze dag niet mogelijk, dus we hebben maar een mooie sneeuwwandeling gemaakt. De volgende dagen ging het gelukkig beter, het ijs was weer gedweild (de ijsmeester hield met een tractor met sneeuwschuiver en –borstel het ijs sneeuwvrij). In een heerlijk zonnetje schaatsten wij op dag 3 onze rondes over het kleine meer. En wat was het genieten! Eindelijk die mooi besneeuwde bergen, glad ijs en prachtige nevels die boven het meer opstegen. Echt ultiem genieten! We schaatsten tot de zon het ijs had veranderd in slush puppy en we niet meer verder konden.

Wat een blijdschap toen het op de dag van de toertocht koud en bewolkt bleek te zijn: ‘Goed voor het ijs’. ’s Ochtends om zes uur verzamelden we ons bij de start voor een korte warming-up. Een stevig ontbijt was toen al achter de kiezen. Snel de schaatsen aan en om zeven uur, toen de bergen om ons heen langzaam uit de duisternis tevoorschijn kwamen, klonk het startschot. Een lange rij schaatsers verspreidde zich over het parcours, een ronde van iets meer dan 4,5 kilometer. Voorzichtig, vanwege alle gaten, scheuren en slechte plekken die in het donker nog niet goed zichtbaar waren, reden we onze eerste rondes, terwijl de rest van de wereld geleidelijk ontwaakte. Tegen de tijd dat het licht was, waren we weer gewend aan het ijs en wisten we precies waar de slechtere plekken zaten en op welke stukken we lekker konden doorknallen. In verschillende treintjes reden we ronde na ronde. Elke paar rondes werd er gestempeld en zo nodig wat gegeten of gedronken, om daarna meteen weer door te gaan, ieder voor een eigen doel, 100, 150 of zelfs 200 kilometer. Het ging heerlijk. Helaas werd om vijf uur aangekondigd dat we moesten stoppen in verband met de invallende duisternis. En net voor het donker kwamen we over de finish, een prachtig moment!

Moe en voldaan namen we die avond onze medailles en oorkondes in ontvangst. Onder het genot van halve liters Weissbier werd teruggekeken op de mooie prestaties die deze dag waren neergezet. ‘We did it!’ En het was fantastisch!

De volgende dag reden we nog een paar laatste rondes over het kleine meer, om onze stijve lijven weer even in beweging te brengen, en namen we afscheid van het ijs en van de prachtige omgeving. Dag Weissensee, tot de volgende keer! En wie weet lukt het dan om die magische 200 kilometer te halen. Wie weet. Ooit.

 

Met dank aan Sjaak Frenken en Frans Deuss voor de organisatie van deze fantastische reis, en natuurlijk aan de supergezellige groep waarmee we deze schaatsweek hebben doorgebracht!

Buitenbaan 23-02 gesloten vanwege de storm

Beste schaatsvrienden, de wind heeft de ijslaag van de 400 meterbaan van Laco Glanerbrook weggeblazen. De trainingen van donderdagavond 23-02-17 kunnen helaas niet doorgaan.

Insigneschaatsen en Clubkampioenschappen

Insigneschaatsen:
Op vrijdag 10 februari organiseerden we het jaarlijkse insigneschaatsen. André maakte foto's die op Facebook staan, maar ook zonder Facebook kun je ze zien als je hier klikt!

 

Clubkampioenschappen:
Hieronder kun je de uitslagen van de clubkampioenschappen lezen. Dankjewel aan de vrijwilligers die meehielpen bij het verloop van het evenemen. Een bijzonder dankjewel aan Ella Leurink voor het maken van de startlijsten en aan Wilfried Ivens voor het verwerken van de uitslagen.

Uitslagen Langebaan.
Uitslagen Mass Start.

Er staan ook mooie foto's op de Facebook van onze vereniging - maar ook zonder Facebook kun je ze zien door hier te klikken!

 

GK MARATHON OP NATUURIJS?

Als de vorst aanhoudt wordt er komende donderdagmorgen een Gewestelijk Kampioenschap Marathon Natuurijs verreden op het Zwart Water bij Venlo. De Recreatieve Schaatsvereniging Noord Limburg wil samen met de Gewestelijk Marathoncommissie van de KNSB-Zuid de marathon organiseren.
RSNL houdt al dagen het water in het natuurgebied Zwart Water tussen Venlo en Velden in de gaten. "Het zou een unieke belevenis zijn als wij dit konden organiseren", zeggen de organisatoren. "Uiteraard zijn wij afhankelijk van de temperatuur en de vorst in de nacht. Het ijs moet nog wat aangroeien en als het betrouwbaar genoeg nemen we uiterlijk dinsdag de beslissing."


Hou de website en onze Facebook pagina in de gaten voor aanvullende info!

 

###### Nieuws update #####

Vanochtend is in samenspraak met het gewest Zuid Nederland helaas besloten om de wedstrijden van aanstaande donderdag niet door te laten gaan.

We hebben de afgelopen dag een dooiaanval gehad, maar de verwachting is dat het de komende nacht weer gaat vriezen en er volgen nog enkele koude nachten.

Besloten is om donderdagmorgen de mogelijkheden opnieuw te bekijken.

####################

 

Limburgse Schaatsvrienden vermaken zich op natuurijs

Koning Winter is in het land en ondanks waarschuwingen dat het ijs nog niet dik genoeg is, kan er toch al op veel ondiepe vennen worden geschaatst. De eerste waar dat kon was De Banen bij Nederweert-Eind op vrijdag 20 januari. De ijsmeester liet voor de camera van L1 nog even zien hoe hij de ijsdikte opmat. Dat was ruim 5 cm. Eigenlijk is 6 tot 8 beter, maar als je niet met hele grote groepen tegelijk op het ijs bent, kan het best. De eesten die daar waren van onze vereniging waren Wiel van Aken en Willy en Jan de Koning. Al snel volgden George Scheltus, Jan Kuhl, Erwin Kerstges, Wilfried Ivens, Ester Bakker en vele anderen. 

Willy en Emma de Koning vonden zondagmiddag een mooie schaatsvloer in natuurgebied De Doort bij Echt.

Dat het echt genieten is, blijkt wel uit de collage (klik om 'm te vergroten!). Hierop hebben we zo lang moeten wachten en nu kunnen we - heerlijk! Hopelijk vinden velen de weg naar het natuurijs en krijgen ze het schaatsvirus te pakken. Om dan vervolgens bij onze vereniging verder te gaan schaatsen, ook als Koning Winter het land weer uit is.

Biddinghuizen: 't was F A N T A S T I S C H ! ! !

Lekkere vrieskou, een stralend zonnetje, weinig wind, alle ingrediënten waren aanwezig voor een heerlijke schaatsdag in Biddinghuizen op zaterdag 21 januari 2017. En een fantastische dag, dat werd het! Een verslag door Esther Bakker!

Rond 8.30 uur verzamelden zich vele Limburgse Schaatsvrienden op de parkeerplaats van Laco Glanerbrook voor ons jaarlijkse uitstapje naar de 3 kilometer lange ijsbaan Flevonice in Biddinghuizen. Een aantal anderen waren al eerder die ochtend vertrokken met eigen vervoer, om nog wat extra kilometers te maken.

Na een gezellig busreis, waarin we allemaal werden voorzien van een vers gesmeerd lunchpakket, kwamen we om 11.30 aan in Biddinghuizen. Zo snel mogelijk bond een ieder de ijzers onder; we konden niet wachten om het ijs op te gaan. Maar oef, wat viel die eerste ronde tegen! Slecht ijs, veel scheuren, vaak onzichtbaar door de laag sneeuwpoeder die erop lag. De eerste valpartijen waren al snel een feit. Maar wij schaatsers zijn niet voor een gat te vangen, dus we gingen stug door. Ronde na ronde haalden we onze stempeltjes in de zeer goed verzorgde stempelpost langs de 400 meter baan (ja, dat extra rondje telt ook mee bij de 3 km, waarschuwde Editha ons vooraf in de bus). Hoewel het tempo door de vele valpartijen iets lager lag dan andere jaren, bleven de Limburgse Schaatsvrienden gewoon doorgaan. Af en toe kregen we een opmerking van collega-schaatsers: ‘Zo, jullie zijn van ver gekomen!’ en ‘Heeft Limburg dan ook een ijsbaan?’. Dat leverde wat leuke gesprekken op.

Rond 16.00 uur stapten de eerste schaatsers het ijs af om lekker te gaan douchen en eten, terwijl anderen er geen genoeg van kregen en nog tot het laatst toe probeerden de gewenste kilometers bij elkaar te krijgen. Om 17.00 uur klonk het eindsignaal en moest iedereen de stempelkaarten inleveren. Snel douchen, eten en op naar de diploma- en medaille-uitreiking. Want ja, deze geweldige prestaties mogen beloond worden! Afstanden van 3 tot 168 kilometer waren gereden, en alles wat daar tussenin zat. Ieder op zijn eigen niveau, in een treintje of niet, met of zonder valpartijen (de meesten helaas met), maar voor elk een fantastische prestatie.

Maar bovenal overheerst het gevoel van genieten. Genieten van het schaatsen met een stralende ondergaande zon en de gezelligheid van onze leuke club Limburgse Schaatsvrienden. Moe en voldaan stapten we na afloop de bus in en rond 21.30 uur kwamen we weer veilig aan in Geleen. Organisatie, heel hartelijk bedankt voor deze heerlijke schaatsdag!

Editha, Marianne, Jules, en alle anderen, en ook Hetty, die er dit keer voor het eerst niet bij was, bedankt! Het was weer fantastisch!

Foto's volgen!